Ja, het begint saai te worden, maar met de oplopende temperaturen, een betere achterband, een riempje en een betere afstelling van het zitje wil er nog weleens een PR sneuvelen. Dit keer maar een klein stapje, van 34.73 km/h naar net niet 35km/h over 19 km: 34.96 km/h. Ik weet vrij zeker dat ik door de 35km/h heen kan komen. Ik moest vandaag een beetje omrijden door een tijdelijke wegversperring in verband met bouwwerkzaamheden.
Nadat ik het zitje naar achteren had gezet, bleek het ook iets omhoog te moeten. Het was een twijfelgeval. Bij Sinnerbikes adviseren ze minimaal een vinger tussen ketting en zitje. Dit was een dunnen pink. Incidenteel kwam dus toch de ketting er tegenaan en het linnentape dat ik voor de veiligheid op het zitje had geplakt begon te slijten. Dit record is gereden met het iets hogere zitje en ik denk dat het een weergave is van de voor mij net iets fijnere houding, maar laat ik dit eerst even een tijdje proberen, voordat ik definitieve conclusies trek.
Eigenlijk is dat linnen tape een wat apart verhaal waarover ik niet eerder heb geblogd. Ergens middenin de koude sneeuwdagen werd ik al velomobielerend opgeschrikt door steeds harder geratel. Met letterlijk frisse tegenzin klom ik uit Magic Bullet de ijzige kou in (no, Kevin, nothing like in Winnipeg, not even remotely). Bleek dat het zitje van de beugel afgeschoten was en dat de ketting langzaam door het zitje heen aan het zagen was....oeps....gelukkig zat er wat tape op, maar toch wat schade aan het zitje zelf. Thuis extra linnen tape erop geplakt., zodat ik een volgende keer weer op tijd gewaarschuwd zou worden. Dat heeft nu dus gewerkt en ik ga er een nieuw stukje opplakken. Waarschijnlijk zal het nieuwe stukje niet meer tegen de ketting komen omdat het zitje nu ver genoeg van de ketting af is (ruim een vinger dikte).
Terug naar de PR rit van vandaag. Een mooi moment was vlak voordat ik Delden binnen reed. Op de GPS zag ik dat ik misschien een nieuw PR kon rijden, maar ik zat al aardig stuk. Bij de kruising bij het Twickel kwam er een racefietser van rechts, ruim voor me, flitsend wit op een mooie fiets, maar een beetje typisch langzaam. We konden elkaar goed van te voren zien en in eerste instantie had ik niet door dat hij me opwachtte. Dat had hij ook niet hoeven doen...hihi. Ik hield wat extra in en ging er wat ruimer omheen omdat ik niet wist wat hij van plan was. Maar dat merkte ik snel toen ik naast hem was. Hij ging op volle kracht staand aanzetten en hij kroop naar me toe om in mijn (niet bestaande, haha) slipstream terecht te komen. Ik ook even aanzetten...het zal me toch niet gebeuren dat ik nu te moe ben, schoot er even door me heen...maar nee, bij 43km/h werd de racefietser al heel snel een heel klein stipje in de spiegel achter mij. Nog even doorzetten en met 38km/h het viaduct op, maar eigenlijk was het niet nodig want de arme kerel was nergens meer te bekennen. Met een grote glimlach reed ik Delden binnen. Ik zal wel nooit volwassen worden hoop ik.
Posts tonen met het label Onderhoud. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Onderhoud. Alle posts tonen
maandag 18 maart 2013
woensdag 6 maart 2013
(Winter)achterbanden voor de Mango: Marathon GreenGuard
Afgelopen weekend heb ik de ketting, tandwielen en derailleurs schoongemaakt, een vierpuntsgordel geplaatst (waarover later meer) en eindelijk De Marathon GreenGuard als achterband getest in een uitroltest. Zie 4 eerdere posts over (winter)banden voor de Mango.
Smeren had ik al weleens gedaan maar het schoonmaken van de ketting werd echt een keer tijd. Ik vond hem al een beetje viezig toen ik Magic Bullet kocht, inmiddels 1200km geleden. Op advies van mijn race-fiets-gekke zwager uitsluitend een droge doek gebruikt. Schoonmaakmiddelen zouden ook de olie uit de schakels weghalen en dat wil je niet. Her en der kwamen wat zwarte klonten uit de wieltjes tevoorschijn. Die hadden er misschien eerder uit gemoeten. Daarna alles licht gesmeerd. Op weg naar het uitrolviaduct klonk het allemaal weer als een zonnetje.
Aldaar aangekomen was het bewolkt, een droog tot licht vochtig wegdek, 7-8 oC, 1020mBar en 2Bft N (in de rug). Slechts gedurende 1 kort moment kwam er tijdens de tests een waterig maarts zonnetje door, dat de metingen niet beinvloed kan hebben.
Vandaag test ik de volgende 20 inch achterbanden: ingereden Marathon Supreme (735km) en de nieuwe Marathon Greenguard ten opzichte van mijn referentieband, de oude Kojak draadband. Voor heb ik de Durano's op 8,5 bar, alle achterbanden zitten op 5 bar.
De Kojak referentie breekt dit keer alle records: 773m uitrollen en 28km/h max snelheid. Dit moet het gevolg van het schoongemaakte mechaniek zijn, mogelijk in combinatie met de zwakke rugwind. Temperatuur, luchtdruk en vochtigheid van het wegdek waren vergelijkbaar met eerdere testcondities. Gelukkig normeer ik ten opzichte van deze standaardband, anders viel er weinig te interpreteren.
Een en ander heeft tot gevolg dat de meetfout op de referentieband tussen de dagen iets toeneemt. Nog steeds een nette relatieve standaard deviatie (RSD) van 6% op de uitrolafstand en 4% op de maximale uitrolsnelheid tussen de dagen. Alle metingen binnen 1 dag hebben nog steeds een RSD van 0.7 - 1.5% voor zowel snelheid als afstand.
Alle metingen tenminste 3x uitgevoerd. Alle waarden ~1% RSD. Let op: de Kojak is als draad en als vouwband beschikbaar. De Marathon in 20 inch als 47-406 en als 40-406. De keuze is reuze in 26inch. Resultaten laten zich niet zomaar vertalen naar andere maten.
Ruim 700 km inrijden verbetert de prestaties van de 20 inch Marathon Supreme. Helaas is hij onder de beschreven testcondities nog steeds beduidend trager dan de oude Kojak, zelfs als die tot slechts 3bar is opgepompt. De Supreme is een dure, trage, luidruchtige, oncomfortabele band met als enige echte voordeel dat het een vouwband is, zodat hij makkelijk mee kan als reserveband. De grip is wel wat beter dan van de Kojak, maar niet bijzonder.
De Marathon GreenGuard is een grote draadband die niet erg geschikt is als reserveband om mee te nemen. De band legt iets lastiger om dan de Kojak, maar geeft geen echte problemen.
De gloednieuwe Marathon GreenGuard is niet significant trager dan de oude Kojak bij de gegeven condities. Na inrijden zou de GreenGuard weleens sneller kunnen zijn...Ook de pendeltests van Wim Schermer laten maar een marginaal verschil zien tussen de GreenGuard en de Kojak met de 26 inch banden bij 5 bar, met de Kojak als iets tragere band. Andere voordelen van de GreenGuard ten opzichte van de Kojak zijn: betere antilekbescherming, langere levensduur (beiden volgens Schwalbe) en beter te rijden bij lage druk (Pendeltest Wim Schermer). De Kojak geeft wat meer comfort (Test Kees van de Fietsbond), maar ook de GreenGuard lijkt me tot nu toe een stuk comfortabeler dan de Supreme.
Waarom de GreenGuard gekozen als testband? Ik was op zoek naar een winterband als alternatief voor de gladde Kojak, waarmee ik dwars op de parkeerplaats heb gestaan. Na aanschaf van de Supreme blijkt de rolweerstand daar zwaar van tegen te vallen. Na aanschaf van de Green Guard blijkt weer uit de tests van Wim Schermer dat deze band verbazend slecht presteert qua grip onder winterse omstandigheden, helaas. Eigenlijk valt hij dus af als winterband. Dit is mijn lijstje met overige afvallers van winterbanden:
Vredestein Perfect Moiree - matige lekbestendigheid en ernstige problemen met omleggen
Schwalbe Big Apple - past mogelijk niet op een Mango Sport
Marathon Supreme - gekocht, redelijke grip (2x met achterwiel uitgebroken, 2x grip terug gekregen) maar hoge rolweerstand en slecht comfort.
Continental Top Contact Winter - uitstekende grip, maar beperkte antilekbescherming (misschien Michelin Protek als biba gebruiken?!), hoge rolweerstand, beschikbaarheid van 20 inch maat voor de Mango is mij onduidelijk.
Conclusie
Omdat de GreenGuard geen betere grip heeft dan de gladde Kojak in winterse condities (Wim Schermer), heb ik dit jaar geen bevredigende winterband gehad. Gelukkig is de winter voorbij en kan ik de GreenGuard nu als betrouwbare, vrij snelle 3-seizoenen band gebruiken. De Supreme is onbevredigend als band. Alleen als reserveband voldoet hij. Opgevouwen verdwijnt hij hops in het ruim.
Naschrift
De maandag na mijn bandentest verpulver ik op de GreenGuard mijn PR van 31.6km/h naar 34.2km/h gemiddeld over 19km, maar liefst 8% sneller. Ook klokt zelfs mijn GPS eindelijk eens een topsnelheid van meer dan 50km/h. De redenen zijn niet alleen de GreenGuard maar ook de schone ketting en de bandenspanning die eindelijk terug omhoog kon na al die gladheid. Tot slot kan ik met de vierpuntsgordel beter de mijn kracht op de fiets overbrengen.
Smeren had ik al weleens gedaan maar het schoonmaken van de ketting werd echt een keer tijd. Ik vond hem al een beetje viezig toen ik Magic Bullet kocht, inmiddels 1200km geleden. Op advies van mijn race-fiets-gekke zwager uitsluitend een droge doek gebruikt. Schoonmaakmiddelen zouden ook de olie uit de schakels weghalen en dat wil je niet. Her en der kwamen wat zwarte klonten uit de wieltjes tevoorschijn. Die hadden er misschien eerder uit gemoeten. Daarna alles licht gesmeerd. Op weg naar het uitrolviaduct klonk het allemaal weer als een zonnetje.
Aldaar aangekomen was het bewolkt, een droog tot licht vochtig wegdek, 7-8 oC, 1020mBar en 2Bft N (in de rug). Slechts gedurende 1 kort moment kwam er tijdens de tests een waterig maarts zonnetje door, dat de metingen niet beinvloed kan hebben.
Vandaag test ik de volgende 20 inch achterbanden: ingereden Marathon Supreme (735km) en de nieuwe Marathon Greenguard ten opzichte van mijn referentieband, de oude Kojak draadband. Voor heb ik de Durano's op 8,5 bar, alle achterbanden zitten op 5 bar.
De Kojak referentie breekt dit keer alle records: 773m uitrollen en 28km/h max snelheid. Dit moet het gevolg van het schoongemaakte mechaniek zijn, mogelijk in combinatie met de zwakke rugwind. Temperatuur, luchtdruk en vochtigheid van het wegdek waren vergelijkbaar met eerdere testcondities. Gelukkig normeer ik ten opzichte van deze standaardband, anders viel er weinig te interpreteren.
Een en ander heeft tot gevolg dat de meetfout op de referentieband tussen de dagen iets toeneemt. Nog steeds een nette relatieve standaard deviatie (RSD) van 6% op de uitrolafstand en 4% op de maximale uitrolsnelheid tussen de dagen. Alle metingen binnen 1 dag hebben nog steeds een RSD van 0.7 - 1.5% voor zowel snelheid als afstand.
| 25mm Velg | ||||||
| Achter | Type | Maat ETRTO (Inch) | Biba | Druk (bar) | Afstand (%) | Snelheid (%) |
| Kojak | draad | 35-406 (20x1.35) | SV6 | 5 | 100% | 100% |
| Kojak | draad | 35-406 (20x1.35) | SV6 | 4 | 98% | 99% |
| Kojak | draad | 35-406 (20x1.35) | SV6 | 3 | 96% | 98% |
| Marathon Supreme | vouw | 42-406 (20x1.60) | SV7 | 5 | 90% | 92% |
| Marathon Supreme ingereden | vouw | 42-406 (20x1.60) | SV7 | 5 | 93% | 96% |
| Marathon Greenguard | draad | 47-406 (20x1.75) | SV7 | 5 | 99% | 99% |
Ruim 700 km inrijden verbetert de prestaties van de 20 inch Marathon Supreme. Helaas is hij onder de beschreven testcondities nog steeds beduidend trager dan de oude Kojak, zelfs als die tot slechts 3bar is opgepompt. De Supreme is een dure, trage, luidruchtige, oncomfortabele band met als enige echte voordeel dat het een vouwband is, zodat hij makkelijk mee kan als reserveband. De grip is wel wat beter dan van de Kojak, maar niet bijzonder.
De Marathon GreenGuard is niet echt praktisch om mee te nemen als reserveband.
Een durano ligt erachter.
De Marathon GreenGuard is een grote draadband die niet erg geschikt is als reserveband om mee te nemen. De band legt iets lastiger om dan de Kojak, maar geeft geen echte problemen.
De gloednieuwe Marathon GreenGuard is niet significant trager dan de oude Kojak bij de gegeven condities. Na inrijden zou de GreenGuard weleens sneller kunnen zijn...Ook de pendeltests van Wim Schermer laten maar een marginaal verschil zien tussen de GreenGuard en de Kojak met de 26 inch banden bij 5 bar, met de Kojak als iets tragere band. Andere voordelen van de GreenGuard ten opzichte van de Kojak zijn: betere antilekbescherming, langere levensduur (beiden volgens Schwalbe) en beter te rijden bij lage druk (Pendeltest Wim Schermer). De Kojak geeft wat meer comfort (Test Kees van de Fietsbond), maar ook de GreenGuard lijkt me tot nu toe een stuk comfortabeler dan de Supreme.
Waarom de GreenGuard gekozen als testband? Ik was op zoek naar een winterband als alternatief voor de gladde Kojak, waarmee ik dwars op de parkeerplaats heb gestaan. Na aanschaf van de Supreme blijkt de rolweerstand daar zwaar van tegen te vallen. Na aanschaf van de Green Guard blijkt weer uit de tests van Wim Schermer dat deze band verbazend slecht presteert qua grip onder winterse omstandigheden, helaas. Eigenlijk valt hij dus af als winterband. Dit is mijn lijstje met overige afvallers van winterbanden:
Vredestein Perfect Moiree - matige lekbestendigheid en ernstige problemen met omleggen
Schwalbe Big Apple - past mogelijk niet op een Mango Sport
Marathon Supreme - gekocht, redelijke grip (2x met achterwiel uitgebroken, 2x grip terug gekregen) maar hoge rolweerstand en slecht comfort.
Continental Top Contact Winter - uitstekende grip, maar beperkte antilekbescherming (misschien Michelin Protek als biba gebruiken?!), hoge rolweerstand, beschikbaarheid van 20 inch maat voor de Mango is mij onduidelijk.
Conclusie
Omdat de GreenGuard geen betere grip heeft dan de gladde Kojak in winterse condities (Wim Schermer), heb ik dit jaar geen bevredigende winterband gehad. Gelukkig is de winter voorbij en kan ik de GreenGuard nu als betrouwbare, vrij snelle 3-seizoenen band gebruiken. De Supreme is onbevredigend als band. Alleen als reserveband voldoet hij. Opgevouwen verdwijnt hij hops in het ruim.
Naschrift
De maandag na mijn bandentest verpulver ik op de GreenGuard mijn PR van 31.6km/h naar 34.2km/h gemiddeld over 19km, maar liefst 8% sneller. Ook klokt zelfs mijn GPS eindelijk eens een topsnelheid van meer dan 50km/h. De redenen zijn niet alleen de GreenGuard maar ook de schone ketting en de bandenspanning die eindelijk terug omhoog kon na al die gladheid. Tot slot kan ik met de vierpuntsgordel beter de mijn kracht op de fiets overbrengen.
zondag 20 januari 2013
Klittenband bevestigen zodat het nooit(?) meer loskomt
Buiten begint de sneeuwstorm, binnen is het lekker warm, ook in de schuur van de buurman. Tijd dus voor wat kleine reparaties. Twee dingen ga ik doen:
1- De accu zit bij de Mango Sport op de achterwielkast. Om de accu thuis op te laden moet er een stekkertje los. Door het telkens los halen begint het snoertje los te raken langs de onderbak. Vastgeplakt met secondenlijm (Sinnerbikes adviseert badkamerkit, maar ik heb geen kit bij de hand). Het stekkertje zet ik vast met een tie wrap op de 'kleerhanger'. Zo is er een trekstop en zal het niet snel meer losraken.
2- Klittenband. Ik wil een plekje voor de brillenkoker van de fietsbril en voor mijn bidon. Eerdere pogingen zijn gestrand op te smalle klittenband die te koud is (te stijf) zodat hij de welving van de bak niet volgt, maar zichzelf weer oprolt. Ook plakte de lijm niet goed in de kou (10oC, alles is relatief...). Inmiddels is ook de klittenband waar ik mijn iPhone opplak losgeraakt. Irritant.
Dit wordt een poging om klittenband zo te bevestigen dat het nooit meer los komt. Daags nadat ik de klittenband heb gekocht, komt Wim Schermer met adviezen over het aanbrengen van klittenband en met (helaas voor deze keer) veel goedkopere klittenband in zijn winkel. Wel is mijn klittenband wat breder (5cm). Daar gaan we.
Benodigdheden:
- klittenband
- schaar
- microvezeldoekje
- wasbenzine
- fohn
- secondenlijm
Eerst knip ik de stukken op maat. Dat bepaal ik door in Magic Bullet te gaan zitten en goed te kijken hoe ik de cockpit wil inrichten. Lekker ruim bemeten zodat het een groot gelijmd oppervlak krijgt en het minder snel los getrokken wordt. Daarna rond ik de hoeken af met de schaar, omdat daar vaak het losraken begint. Vervolgens ontvet ik de bak met een microvezeldoekje met een klein beetje wasbenzine. Even laten uitdampen voor de gezondheid. Dan pak ik de fohn en begin ik de plek van de bak waar de klittenband komt lekker warm en droog te fohnen. Een reep klittenband wordt gefohd tot het soepel is. Aan een uiteinde haal ik een paar cm beschermlaag los en doe een strookje secondenlijm op het kopse eind. Omdat de rest nog beschermd is, is het makkelijk uit mikken waar ik de klittenband wil krijgen. Uiteindje vastdrukken en dan rustig een nieuw stukje vrijmaken. Om de paar cm een stipje secondenlijm, aandrukken, enz. Aan het eind nog even fohnen en rustig nadrukken.
Hierbij het resultaat. Ik ben benieuwd hoe lang dit blijft zitten, maar ik heb goede hoop.
1- De accu zit bij de Mango Sport op de achterwielkast. Om de accu thuis op te laden moet er een stekkertje los. Door het telkens los halen begint het snoertje los te raken langs de onderbak. Vastgeplakt met secondenlijm (Sinnerbikes adviseert badkamerkit, maar ik heb geen kit bij de hand). Het stekkertje zet ik vast met een tie wrap op de 'kleerhanger'. Zo is er een trekstop en zal het niet snel meer losraken.
2- Klittenband. Ik wil een plekje voor de brillenkoker van de fietsbril en voor mijn bidon. Eerdere pogingen zijn gestrand op te smalle klittenband die te koud is (te stijf) zodat hij de welving van de bak niet volgt, maar zichzelf weer oprolt. Ook plakte de lijm niet goed in de kou (10oC, alles is relatief...). Inmiddels is ook de klittenband waar ik mijn iPhone opplak losgeraakt. Irritant.
Dit wordt een poging om klittenband zo te bevestigen dat het nooit meer los komt. Daags nadat ik de klittenband heb gekocht, komt Wim Schermer met adviezen over het aanbrengen van klittenband en met (helaas voor deze keer) veel goedkopere klittenband in zijn winkel. Wel is mijn klittenband wat breder (5cm). Daar gaan we.
Benodigdheden:
- klittenband
- schaar
- microvezeldoekje
- wasbenzine
- fohn
- secondenlijm
Eerst knip ik de stukken op maat. Dat bepaal ik door in Magic Bullet te gaan zitten en goed te kijken hoe ik de cockpit wil inrichten. Lekker ruim bemeten zodat het een groot gelijmd oppervlak krijgt en het minder snel los getrokken wordt. Daarna rond ik de hoeken af met de schaar, omdat daar vaak het losraken begint. Vervolgens ontvet ik de bak met een microvezeldoekje met een klein beetje wasbenzine. Even laten uitdampen voor de gezondheid. Dan pak ik de fohn en begin ik de plek van de bak waar de klittenband komt lekker warm en droog te fohnen. Een reep klittenband wordt gefohd tot het soepel is. Aan een uiteinde haal ik een paar cm beschermlaag los en doe een strookje secondenlijm op het kopse eind. Omdat de rest nog beschermd is, is het makkelijk uit mikken waar ik de klittenband wil krijgen. Uiteindje vastdrukken en dan rustig een nieuw stukje vrijmaken. Om de paar cm een stipje secondenlijm, aandrukken, enz. Aan het eind nog even fohnen en rustig nadrukken.
Hierbij het resultaat. Ik ben benieuwd hoe lang dit blijft zitten, maar ik heb goede hoop.
Stukje voor stukje plakken. Hoeken afgerond.
Het eindresultaat.
Brillenkoker...
...bidon...
...en iPhone.
zaterdag 22 december 2012
Magic Bullet is gepoetst
Na mijn ontgroeningstocht van Groningen naar Delden (ja, dat verhaal komt nog), plus de eerste forenzen ritten door sneeuw en modder, was Magic Bullet erg vies geworden.
Afgespoeld met water en daarna mijn bootpoetsspulletjes gepakt, speciaal geschikt voor polyester. Dit zijn niet de goedkoopste sopjes, maar het is in ieder geval geschikt en het moet ook een keer op (ik ben niet zo'n poetser, ook niet op mijn boot). Dus daar gaat de bootshampoo van Epifanes. Dan zitten er nog een paar zwarte krassen op de witte onderschaal (tsja, het was een demo) en die haal ik bijna helemaal weg met International Stain Remover. Het zwart zit soms diep in de kras. Na afloop de Epifanes Cleaner and Wax erop. In een uurtje ben ik klaar. En de dame Magic Bullet straalt me tegemoet.
Gister met mijn glanzend gepoetste dame naar mijn werk door de regen bij 1oC. Lekker warm onder de kap, maar de regendruppels slaan ijskoud en soms hard in mijn gezicht, vooral als ze van de bomen vallen. Als het pijn doet weet je dat je leeft en als de motor eenmaal op temperatuur is dan zijn de druppels juist verkoelend in mijn gezicht. Ik doe kalm aan (de dag ervoor nog een buikgriepje) en zoef met ~30km/u door het landschap. Ik zie prachtige druppeltjes op mijn gewaxete bovenschaal ontstaan en ik ben tevreden.
Terug naar huis ben ik alweer verder opgeknapt en gaat het richting 40km/u. De tussenas begint dan tevreden te brommen. Mevrouw vindt dat ik goed bezig ben.
Afgespoeld met water en daarna mijn bootpoetsspulletjes gepakt, speciaal geschikt voor polyester. Dit zijn niet de goedkoopste sopjes, maar het is in ieder geval geschikt en het moet ook een keer op (ik ben niet zo'n poetser, ook niet op mijn boot). Dus daar gaat de bootshampoo van Epifanes. Dan zitten er nog een paar zwarte krassen op de witte onderschaal (tsja, het was een demo) en die haal ik bijna helemaal weg met International Stain Remover. Het zwart zit soms diep in de kras. Na afloop de Epifanes Cleaner and Wax erop. In een uurtje ben ik klaar. En de dame Magic Bullet straalt me tegemoet.
Gister met mijn glanzend gepoetste dame naar mijn werk door de regen bij 1oC. Lekker warm onder de kap, maar de regendruppels slaan ijskoud en soms hard in mijn gezicht, vooral als ze van de bomen vallen. Als het pijn doet weet je dat je leeft en als de motor eenmaal op temperatuur is dan zijn de druppels juist verkoelend in mijn gezicht. Ik doe kalm aan (de dag ervoor nog een buikgriepje) en zoef met ~30km/u door het landschap. Ik zie prachtige druppeltjes op mijn gewaxete bovenschaal ontstaan en ik ben tevreden.
Terug naar huis ben ik alweer verder opgeknapt en gaat het richting 40km/u. De tussenas begint dan tevreden te brommen. Mevrouw vindt dat ik goed bezig ben.
Wachten op de trein levert een mooi sfeer beeld. Toch veel kleur op een koude natte dag.
Tevreden over mijn poetswerk.
...en 's avonds ben ik dat nog steeds. Magic Bullet kijkt ook tevreden terug.
Abonneren op:
Posts (Atom)