Pre Pain Oldenzaal afgebrand - eindelijk een andere veloteur ontmoet

Vandaag is Pre Pain in Oldenzaal afgebrand, zo'n 500m bij mijn werk vandaan. Gelukkig geen doden of gewonden. Omdat dit 1 van de grootste afbakbroodjesbakkers (3x woordwaarde) is in Nederland, zullen de schappen bij AH en C1000 nog wel lang leeg zijn.

Voor ons was het ook een probleempje. De rook kwam recht op ons bedrijf af. Aangezien laboratoria een enorme afzuigcapaciteit hebben, moet er ook enorme inlaatcapaciteit van verse lucht zijn. En die komt van buiten, op het dak. Dus binnen de kortst mogelijke keren stonk het verschikkelijk naar rook op de labs. Nu was de lucht even niet zo heel vers. De bakker bakte zijn afbakbroodjes wel heel bruin dit keer.

Binnen een paar minuten had iedereen brandende ogen op het lab, dus iedereen van het lab gehaald en alle afzuiging uitgezet. Gelukkig hebben we wel eerst nog alle opstellingen veilig kunnen uitzetten. Op de kantoren hadden we nergens last van. We kunnen veilig werken met de smerigste farmaceutische stofjes, maar een rookpluim buiten legt meteen de hele boel plat.

De rook komt recht op ons af. Foto vanuit het kantoor.

 

Pas tegen vijven kan de afzuiging weer aan en kan het werk van de dag netjes afgerond worden. De schade hebben we aardig weten te beperken, iedereen bleef rustig en deed wat hij moest doen.

Dit keer moest ik op tijd naar huis om op de kids te passen, vrouwlief heeft een gezellig avondje met haar nieuwe werk. Ik stap in Magic Bullet en alles blijkt nog geblokkeerd met politie-linten en...hele dikke brandweerslangen.

Onder de linten door, over de slangen heen. Door het felle zonlicht had ik geen idee wat ik met de iPhone fotografeerde. De dikke brandweerslangen staan er niet goed op...

 

Uitstappen en Magic Bullet voorzichtig over de slangen heen tillen. Ik klim er weer in, zet mijn GPS track aan en hoor iemand roepen. Boze agent?! Ik kijk om heen, en hoor nog een keer roepen. Nu pas merk ik dat het achter me is. Ik kijk om en zie een zwarte Strada! 'Hoe ben je daar overheen gekomen?'  Tsja, achterwiel er voorzichtig overheen trekken, door de voorkant op te tillen aan de trapgaten?

Wat een toeval. Ik stap uit en help de veloteur over de slangen heen. Hij pakt normaal altijd de Oude Postweg, maar die is volledig geblokkeerd met brandslangen. Ik stel voor samen naar de Hengelose Straat te rijden, waar de Oude Postweg op uitkomt, en zo fietsen we rustig een stukje op. Zijn vrouw heeft een blauwe velomobiel, en Peter de Rond rijdt hier met zijn Quest. Peter moet zo'n beetje naast de brandende bakkerij werken. Allemaal veloteurs op Het Hazewinkel in Oldenzaal, maar ik zie er nu pas een voor het eerst.

...maar deze vind ik dan wel weer gaaf. Mooi gepoetste Strada.

 

Ik moet duidelijk wennen aan velomobilisten gezelschap. Voelt ongemakkelijk, zo breeduit met z'n tweeen op het fietspad. Bij de volgende wegblokkade rijd ik achter hem aan rechtsaf het fietstunneltje in...waar hij rechtdoor gaat! Volgens mij waren we beiden verrast dat ik wel de bocht nam en hij niet. Ik kan nog net even zwaaien. Zo heb je een lotgenoot en zo ben je hem weer kwijt. Blijkbaar weet hij een afstekertje dat voor hem handig is, maar voor mij niet. Ik wacht nog even aan de andere kant van het tunneltje, bovenaan, maar zie niets aan de overkant. Ik voel me wat onhandig, weet dat de vrouw thuis zit, besluit niet meer te wachten, zet aan en zoef met 45kmh naar een groep fietsers. Op de rem, probeer in te halen, weer op de rem, tegenliggers, maar daarna vlotjes naar huis.

Sorry, volgende keer beter. Lijkt me leuk een keer samen met wat meer tempo over de Oude Postweg te gaan.

Door de sneeuw - lage kwaliteit foto's

Op de heenweg vanmorgen via Borne. Mijn nieuwsgierigheid heeft het gewonnen van de voorzichtigheid. Rustig aan gedaan en genoten van een mooie rit door het witte twentse landschap. Wel zwaar door de sneeuw, niet alle wegen zijn geveegd, hier en daar is de sneeuw van de hoofdrijbaan, hop, op het fietspad geveegd.

De Marathon Supreme geeft dan wel meer grip dan een Kojak, het bleef op sommige plekken zwabberen.

Omdat niet alles geveegd was leek het me niet zo'n goed idee om terug dezelfde route in het donker te nemen. Dan zie je geen verschil tussen pad en greppel...terug dus door Hengelo en me aanpassen aan andere weggebruikers.

Excuses voor de povere kwaliteit van de iPhone. Toch maar een echt cameraatje meenemen voortaan.

Door de sneeuw

Gister door de sneeuw gereden (vandaag helaas niet). Prachtige landschappen, maar natuurlijk weereens vergeten foto's te maken. Op weg naar Borne lag er een aangereden ree dood op de weg. Treurig gezicht. Er stond een vuilniswagen bij...oorzaak van de aanrijding, vermoed ik, want ik kan me niet voorstellen dat hij zo bij het huisvuil gaat?! Ik weet niet of het lukt, maar je moet geen ree met je velomobiel aanrijden...

De route via Borne is minder goed schoon dan door Hengelo. Hengelo is dus een goed alternatief bij zware sneeuwval, maar was gister niet nodig. Heen moest ik rustig aan doen, ook al is de Supreme traag, ik was blij dat hij erop zit ivm grip. Geen moment problemen gehad, maar die ook niet opgezocht.

Terug kon ik lekker doortrappen, alles was schoon. Gemiddelde 26.57km/h, max 40.93km/h. Een stuk trager (15%) dan mijn PR van afgelopen vrijdag. Genoeg redenen:
1- De kou
2- Ik rij niet elke dag een PR
3- de Supremes zijn trager dan de Kojaks.

Misschien (gevoel), moeten de Supremes toch een beetje worden ingereden, ik had het idee dat het naar het eind vd tweede rit wat makkelijker ging, maar ja dat is altijd een snel stuk.

's Avonds een Abraham gemaakt met de buurt en dan blijkt dat veel mensen me al hebben gezien. De feedback is dat ik (buiten de stad althans) goed zichtbaar ben in het donker vanuit de auto, zowel voor als achter. Men heeft wel moeite in te schatten wat het is als ze achterop komen: een snel bewegende rode vlek is het enige wat ze zien.

Alweer een ritrecord

Tsja, als je net een velomobiel hebt, dan wil er weleens een persoonlijk recordje sneuvelen, vanavond op de terugweg:

Gemiddelde snelheid: 31,26 km/h
Maximum snelheid: 43,33 km/h

Magic Bullet snorde tevreden naar huis.

Gemeten met de GPS, de fietscomputer geeft hogere maximum snelheden aan, maar daar zit ik niet de hele tijd naar te kijken. 48km/h heb ik gezien. Ik zit me nog steeds af te vragen waar dat verschil van komt, maar het is de GPS die in ieder geval te traag reageert. Afgelegde afstanden komen wel overeen...

Ook typisch: vanmorgen was ik niet vooruit te branden (25km/h gemiddeld). De Kojak achter bleek zacht te zijn en ik had ook niet veel zin op de vrijdagochtend. Ventiel niet goed vast gedraaid na mijn testjes? Hoe dan ook, bij aankomst op mijn werk even flink opgepompt, en hops, dan rijd je een stuk harder naar huis. Ik ben benieuwd hoe hard hij is, er zit geen manometer op het pompje in Magic Bullet.

Nieuw ritrecord!

De strategie door om Hengelo heen te rijden, ipv er dwars doorheen, lijkt te gaan werken. Vandaag heb ik een nieuw ritrecord gevestigd, op de terugweg, in het donker, zonder dat ik de weg kende, de buik nog vol oliebollen en champagne en na twee weken niet gefietst te hebben. Dat belooft wat.

Gem. Snelheid: 30.23 km/h
Max. Snelheid: 43.83 km/h

Een mooie start van het nieuwe jaar, deze eerste werkdag.

Eerste Ritstatistieken: Q4/2012

Zoals beloofd hierbij de eerste ritstatistieken, van het laatste kwartaal van 2012.

Van 18 okt t/m 26 nov ben ik 8x met de bukfiets (Batavus Stabilo, met 7-naafsversnelling, ca. 25kg incl kinderzitje) naar mijn werk gereden, 16.5km per keer. Alle data met mijn GPS track op mijn iPhone 4 (app: Runtastic), alle gegevens gemiddeld over 16 ritten:

gem. snelheid per rit: 21 km/h
max. snelheid per rit: 29 km/h


Van 03 dec t/m 12 dec ben ik 5x met spierpijn (zie mijn ontgroeningsrit van Groningen naar Delden) in Magic Bullet (28kg, 2x 10 derailleur) van of naar mijn werk gegaan. Met spierpijn ben ik gemiddeld 12% sneller, alle gegevens gemiddeld over 10 ritten:

gem. snelheid per rit: 23 km/h (112%)
max. snelheid per rit: 37 km/h (126%)


Van 13 dec t/m 21 dec ben ik 6x zonder spierpijn in Magic Bullet naar mijn werk gegaan. Zonder spierpijn en met verbeterde ademhalingstechniek ben ik gemiddeld 24% sneller. Maximum snelheid zelfs 34%, alle gegevens gemiddeld over 12 ritten:

gem. snelheid per rit: 26 km/h (124%)
max. snelheid per rit: 40 km/h (134%)


De trend is positief, en ook de fietsfrequentie is flink toegenomen. Het gemiddelde snelheidsverschil valt nog wat tegen. Over de spierpijn zullen we het maar niet hebben. Maar er zijn nog wat andere redenen te geven:
1- Door Hengelo heb ik 10+ stoplichten. Voordat ik Hengelo in reed was de gemiddelde snelheid de laatste dagen voor kerst 30+ km/h. Echter, voor elk stoplicht dat ik stond te wachten zag ik het gemiddelde dramatisch afnemen. Als je harder fietst, sta je relatief langer te wachten voor het stoplicht en dat drukt het gemiddelde.
2- Door de stad vind ik eigenlijk meer dan 35 km/h onverantwoord.

Om deze twee redenen en om irritatie van medeweggebruikers te voorkomen, heb ik besloten om in het nieuwe jaar alleen nog om Hengelo heen te fietsen (19.5km).

3- Op mijn bukfiets ga ik als een echte diesel. Ik heb een strak ademhalingsritme en een vaste versnelling. Dat vertaalt zich naar een heel strakke gemiddelde snelheid: slechts 1km/h standaard deviatie. Met Magic Bullet heb ik dat ritme nog niet. Niet alleen mijn ademhaling, maar ook het ideale trapritme heb ik nog niet gevonden. Vaak probeer ik harder te gaan en kan ik daarna het ritme niet meer vasthouden.

Een mooie doelstelling voor het nieuwe jaar: het juiste ritme vinden.

De eerste woon-werk forenzen ritten

Na mijn ontgroeningsrit van Groningen naar Delden met de Mango, heb ik de eerste weken van december kunnen forenzen in een velomobiel. De statistieken volgen nog, maar in het kort: Geweldig! Telkens kijk ik uit naar het ritje. Ik zit droog, het gaat snel en ik bouw gestaag conditie op, hoewel het in het begin vooral het wegfietsen van spierpijn is geweest.


Een paar bijzonderheden:

Zelfs bij vorst is het snel lekker warm onder de kap. Ik heb een dunne fleece broek en shirt gekocht omdat uitsluitend thermische kleding te koud is rond het vriespunt, een reden dat mijn spierpijn niet snel weg ging.

Door een dun laagje sneeuw velomobielen gaat prima, beter dan op de bukfiets, maar je hebt minder gevoel voor de gladheid. Ik rijd rustig van de schone weg de sneeuwwitte parkeerplaats op en ik sta opeens overdwars. Weinig grip met een Kojak achter (en Durano's voor)...

Weer en wind doet me dus niet veel, terwijl ik daar op de bukfiets echt geen trek in zou hebben gehad.

Ademhaling. Ik zit zo lekker comfortabel, dat ik vergeet diep adem te halen. Hierdoor verzuren mijn benen snel. Nog een reden voor de spierpijn. Ik moet bewust diep ademhalen en dan gaat het stukken beter.

Lekke band. Zoals eerder aangegeven had ik meer aandacht moeten geven bij de aanschaf aan de versleten rechter voorband. Op een avond rijd ik hem lek in het donker op een kort stukje klinkers. Ik rijd heel voorzichtig iets verder tot onder een straatlantaarn. Daar zit ik een halfuur te klooien om de band te wisselen. Dat had ik natuurlijk thuis moeten oefenen. Als ik eenmaal weet hoe het moet, liggen de nieuwe binnen en buitenband er snel omheen. De plaatselijke boer komt even kijken vlak voordat ik weer op pad kan. Thuisgekomen vind ik drie gaten in de binnenband en zie ik dat de buitenband flink versleten is. Reden om eens goed de bandenmarkt uit te zoeken. Waarover later meer.

Medeweggebruikers. Ook daar ga ik een aparte blog over maken. De claxon heeft zijn nut al bewezen. Breeduit fietsende scholieren en forenzen, mensen die aan de verkeerde kant van de weg me tegemoet komen. Het toppunt waren twee kletsende dames op een smal fietspad in Hengelo. Bellen, toeteren, nogmaals bellen en toeteren, het mocht niet helpen, ze keken niet op of om. Ze dwongen me tot bijna stilstand. Een luid 'dames' deed ze uiteindelijk omkijken. En deed mij beslissen dat ik voortaan om Hengelo heen rijdt (19.5 ipv 16.5km). Beter voor de mij en voor de bewoners van Hengelo.

Route door Hengelo heen 16.5km. Veel stoplichten, veel verkeer.

Route om Hengelo heen 19km. 2.5km om, maar hopelijk sneller en minder stress.

Vering. Er zijn stukjes klinkerweg waar ik bijna uit de Mango stuiter. Dat moet beter kunnen. Als de spierpijn weg is, gaan de snelheden richting 40km/u. Luchtweerstand gaat nu een rol spelen. Dat biedt ook mogelijkheden voor verbetering van Magic Bullet.

Tot slot: verlichting. Als je op onverlichte wegen veloteurt dan kan je er niet genoeg van hebben. Mijn Ixons schijnen nauwelijks ver genoeg vooruit, als ik met 40km/u over een bochtig weggetje rijd. Terwijl ze toch hoog gemonteerd zitten en dus verder weg schijnen. In de bochten vind ik ze niet breed genoeg schijnen en mis ik zicht op de berm. Ik ga op zoek naar een goede hoofdlamp. Wordt vervolgd.

Dit zal ongeveer de laatse blog van 2012 zijn. Gelukkig Nieuwjaar en veel velomobiel plezier. Happy New Year!

De ontgroeningsrit van Groningen naar Delden - nog een paar foto's

Nog wat foto's langs de Kanaalweg ZO

De ontgroeningsrit van Groningen naar Delden

Op 1 dec is mijn Mango Sport klaar. Claxon erop, extra verlichting, een gloednieuwe grijze kap, wieldoekjes achter en een mooie rode bies rondom. Het hele gezin gaat mee en iedereen is onder de indruk. Bij de laatste inspectie lijkt de rechterband wat versleten, maar daar besteed ik te weinig aandacht aan. Ook valt de schade aan de witte onderbak me een beetje tegen. Maar goed, hij zal altijd binnen staan en met wat poetswerk hou ik het wel bij. Later die dag zal ik merken wat de voordelen zijn van een oude bak...

Het gebruik van de Mango wordt nog eens uitgebreid toegelicht door de medewerkers van Sinnerbikes. Ook krijgt de iPhone met klitteband een plekje op de wielkast zodat ik er onderweg goed mee kan navigeren. De 125km route is al ingeprogrammeerd. Na alle instructies rijd ik pas om 11:30 weg, de standaard fietspomp en een reserve binnen- en buitenband mee. Helaas, zal later blijken, is de accu niet helemaal vol en ik rijd stom genoeg met volledige verlichting overdag om goed zichtbaar te blijven.

Bij SinnerBikes

Ik heb geen perfecte conditie en daarom heb ik me voorgenomen om elk uur te stoppen en rond de 30km/u te rijden. Op de rechte stukken is de verleiding te groot en gaat het 36km/u. Echte velomobilisten lachen me uit, maar voor mij gaat het hard. Afgezien van het industrieterrein rond Sinnerbikes, kom ik Groningen gemakkelijk uit. Onverwacht stuurt de geplande fietsroute me over een stuk onverharde weg. Ik maak me een beetje zorgen over kuilen en gaten, maar de Mango hobbelt overal probleemloos overheen. Bij de eerste stop loop ik er even omheen en er zitten een paar fraaie modderspatten langs de zijkant. Stoer.

De route is schitterend door de bossen, heidevelden en weilanden van noord-oost Nederland. Veel smalle, halfverharde fietspaadjes. Prachtig, alleen de snelheid is wat lager dan op asfalt. De meeste grote plaatsen weet ik te ontwijken. Alleen in Assen rijd ik dwars door de winkelstraten. Op de laatste zaterdag voor sinterklaas trek ik veel bekijks. Terug toeteren en bellen naar alle zwartepieten. Lachen.

Langs de Kanaalweg ZO ten zuiden van Assen

Na twee uur is tot mijn teleurstelling de iPhone al leeg. Iets teveel op het kaartje gekeken. De rest van de route zal ik het met ouderwets maar o zo betrouwbaar papier moeten doen. Uiteindelijk rijdt ik uitsluitend op het lijstje plaatsnamen.

Tot Hardenberg weet ik mijn voorgenomen tempo vast te houden, daarna slaat vrij plotseling de vermoeidheid toe. Stoppen, strekken en suikerdrankjes helpen niet meer. Als het dan ook al snel donker wordt, weet ik dat het bikkelen wordt...In het halfdonker rijdt ik door mysterieuze bossen richting Vriezenveen, over een half verhard, smal en kronkelend fietspad. Ik weet alle paaltjes te ontwijken en ik geniet van de sfeer. Door de vermoeide benen zak ik steeds verder onderuit. Omdat ik mijn knieen zo niet meer helemaal strek, krijg ik ook last van een oude hardloopblessure: een stijve knie.

De bossen uit en langs een dijkje door de weilanden. Inmiddels is het helemaal donker. Opeens moet ik vol in de remmen. Het fietspad houdt plotseling op. Geen reflectoren of pijlen, alleen een hek. Net niet er tegenaan geknald. In het verkeerde verzet de dijk op om het fietspad aan de overkant te nemen. Dan schiet het in mijn kuit...afzien. Weer een eindje verderop moet ik de Mango als een kruiwagen over een noodbrug heen rijden.

Bij de noodbrug

Bij Vriezenveen ga ik de verkeerde kant op, 10km omrijden, Almelo is opeens ver weg. Op de onverlichte wegen houden mijn B&M Ixon schijnwerpers er opeens mee op, de accu is bijna leeg. Nu heb ik alleen de LEDs in de body over en die verlichten niet de weg. Had ik toch zuiniger met de verlichting moeten zijn overdag. In het pikkedonker navigeer ik door goed te kijken naar de snelweg naar Almelo en het oranje schijnsel van Hengelo/Enschede. En dan begint het te hagelen. Geen pretje, ook niet in een velomobiel. Met de zekerheid dat als ik maar doortrap dat ik vanzelf thuis kom, moet ik lachen om de ontgroening die ik mezelf aandoe: kramp in het ene been, stijve knie bij het andere, geen telefoon, geen licht. Ik ben lekker bezig.

In Almelo moet ik naar Bornerbroek, maar uiteraard mis ik alle richtingsborden. Op het gevoel rijd ik verder. In een afgelegen wijkje begin ik te twijfelen en hoop ik op een straatnaambord als 'bornebroekseweg'. In plaats van uit te stappen denk ik even te kunnen keren langs een zijstraat en een oprit, zodat ik het bord boven mijn hoofd kan lezen. Ook al fiets ik nog zo langzaam, de bodem schraapt met veel kabaal langs de oprit...oei. Het dieptepunt van de rit. Maar zowaar zit ik op de Bornebroeksestraat! Nog een zucht van verlichting als ik even later 'Delden' op de borden zie.

Op het laatste stuk naar Delden moet ik in het aardedonker op een smal fietspaadje blijven. Het lukt, maar de snelheid zakt naar minder dan 20km/u. Bij de straatverlichting van Delden zet ik nog 1x aan om 30km/u te halen, maar het lukt me niet meer. Watje. Ook mijn eigen oprit ga ik op met veel kabaal en geschraap van de onderbak over de klinkers. Balen, maar wat ben ik blij dat het een oude bak is. Als ik uiteindelijk uitstap weet ik bijna niet meer hoe ik moet lopen zo stijf ben ik geworden. Twee weken spierpijn, maar wat een mooie rit van in totaal 135km!